Applewild School

โรงเรียน Applewild School ตั้งอยู่ทางตะวันตกของบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ฉันอาศัยอยู่ใกล้โรงเรียนเป็นเวลา 3 ปี และไปเยี่ยมชมบ่อยครั้ง ก่อนปี 2020 เป็นโรงเรียนประจำวัน แต่ภายหลังได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนประจำระดับมัธยมต้นของสหรัฐอเมริกา โรงเรียนก่อตั้งขึ้นในปี 1957 ครอบคลุมพื้นที่ 26 เอเคอร์ โรงเรียนมีอาคารเก้าหลัง รวมถึงศูนย์ศิลปะการแสดง 300 ที่นั่ง, โรงยิมสองแห่ง, สตูดิโอศิลปะสองแห่ง, ห้องสมุดสองแห่ง, สตูดิโอไม้สองแห่ง, ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์สี่แห่ง และห้องเรียนหลายห้อง โรงเรียนเปิดสอนหลักสูตรภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ และสังคมศึกษาที่ท้าทายสำหรับนักเรียน นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 สามารถเรียนภาษาละตินได้ ในขณะที่นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 และ 8 สามารถเลือกเรียนภาษาละตินหรือภาษาสเปนได้ หลักสูตรเร่งรัดคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์เริ่มเปิดสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 นักเรียนมีกิจกรรมสุดสัปดาห์ที่หลากหลาย รวมถึงการเล่นสเก็ต, ชมภาพยนตร์, ละครเวที, เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์, และช้อปปิ้ง โรงเรียนยังจัดทริปวันเดียวไปยังบอสตันสำหรับนักเรียน หรือจัดกิจกรรมเรียนทำอาหารรสเลิศภายในวิทยาเขต เราเคยมีนักเรียนเข้าเรียนเมื่อครั้งยังเป็นโรงเรียนประจำวัน และผลตอบรับค่อนข้างดี นับตั้งแต่โครงการหอพักเปิดตัวในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สัดส่วนของนักเรียนต่างชาติเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

ความเห็นของอาจารย์ใหญ่จาง: Applewild เป็นโรงเรียนที่เอาใจใส่นักเรียนเป็นอย่างมาก ทั้งด้านวิชาการ ศิลปะ และกีฬา ล้วนให้โอกาสแก่เด็กทุกคน ท่านอาจารย์ใหญ่และครูทุกคนรู้จักนักเรียนทั้ง 278 คนทั่วโรงเรียน สามารถดูแลเด็กแต่ละคนได้อย่างเต็มที่ จึงเหมาะมากสำหรับเด็กที่เพิ่งจากบ้านมา
ในด้านการสืบทอดวัฒนธรรม แม้จะเป็นโรงเรียนประจำ แต่นักเรียน Applewild ก็ไม่ได้ถูกปิดกั้น ทุกวันอาทิตย์คือวันผจญภัยของโรงเรียน Applewild นักเรียนจะได้เดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ทั่วทั้งนิวอิงแลนด์ รวมถึงพิพิธภัณฑ์ การแข่งขันกีฬาอาชีพ การแสดงละครและดนตรี การเดินป่า การเฉลิมฉลองเทศกาล ฯลฯ ซึ่งช่วยให้นักเรียนสามารถรวมเข้ากับชุมชนได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น และได้สัมผัสกับชีวิตทางสังคมที่หลากหลาย
ในด้านการพัฒนาวิชาการ โรงเรียนเปิดโอกาสให้เด็กๆ ได้ทดลองสิ่งใหม่ๆ มากมาย เด็กๆ สามารถนำเครื่องใช้ไฟฟ้าที่สนใจและถูกทิ้งแล้วจากบ้านมาที่ Maker Space เพื่อถอดแยกชิ้นส่วน ศึกษา ซ่อมแซม และประกอบใหม่ได้ ในระหว่างการศึกษา นักเรียนจะเข้าร่วมชั้นเรียนทัศนศิลป์ งานไม้ ละครเพลงประสานเสียง ดนตรี กีฬา บริการชุมชน การพูดในที่สาธารณะ และภาษาต่างประเทศ
ในด้านการสร้างชุมชน กิจกรรมวันหยุดสุดสัปดาห์ที่วางแผนมาอย่างดีจะมอบโอกาสในการปฏิสัมพันธ์มากมายสำหรับทั้งนักเรียนไปกลับและนักเรียนประจำ ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางตลอดวันไปยังบอสตันในวันอาทิตย์ หรือการใช้เวลาสองสามชั่วโมงในสวนแอปเปิลท้องถิ่นในช่วงบ่ายของฤดูใบไม้ร่วง ทั้งนักเรียนประจำและนักเรียนไปกลับจะได้รับประโยชน์จากมุมมองระดับโลกที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่องและชุมชนที่อบอุ่นของโรงเรียน
ในด้านการสนับสนุนทางอารมณ์ เด็กแต่ละคนจะมีที่ปรึกษาเฉพาะบุคคลคอยดูแลชีวิตประจำวัน การเติบโตทางวิชาการ สุขภาพจิต และการวางแผนการเข้าเรียนระดับปริญญาตรีอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา

ผมชอบที่โรงเรียนเริ่มสอนวิชามนุษยศาสตร์ (ประวัติศาสตร์และภาษาอังกฤษ) ในชั้นป.8 โดยมีครูสอนภาษาอังกฤษและครูสอนประวัติศาสตร์สอนพร้อมกัน แต่ละสัปดาห์มีหนึ่งโครงการที่ประกอบด้วยการอ่าน การเขียน และการนำเสนอ ตอนแรกคิดว่าจะไม่ต่างจากวิชาภาษาอังกฤษหรือประวัติศาสตร์ที่เคยเรียนมา แต่ทุกสัปดาห์กลับสร้างความประหลาดใจ: 1. ประการแรก การอ่านเป็นการอ่านเชิงลึก นักเรียนต้องจดบันทึกและทำสมุดบันทึกการอ่าน ต้องเขียนความรู้สึกเกี่ยวกับประเด็นบางอย่าง ประเด็นสำคัญของย่อหน้า และการแสดงออกในส่วนเล็กๆ และต้องส่งให้ครูตรวจเป็นประจำ ครูจะให้คำแนะนำหรือแสดงความรู้สึกร่วม 2. การเขียนน่าประหลาดใจยิ่งกว่า ทุกหัวข้อเป็นหัวข้อทางประวัติศาสตร์ ข้อกำหนดด้านไวยากรณ์และตรรกะในการเขียนเป็นสิ่งที่จำเป็น แต่ท้ายที่สุดแล้วบทความทั้งหมดจะต้องเชื่อมโยงกับปัจจุบันหรือตนเองเพื่อสร้างประเด็น การปฏิบัติที่ว่า "การอ่านประวัติศาสตร์เพื่อสะท้อนความเป็นจริงและใช้เรื่องราวในอดีตมาเปรียบเทียบกับปัจจุบัน" ไม่ใช่สิ่งที่เราใฝ่หามาตลอดหรอกหรือ? นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของการเรียนประวัติศาสตร์: เพื่อสอนให้เราเข้าใจอย่างถ่องแท้ เชื่อมโยงได้ และมอบแหล่งบ่มเพาะให้กับการใช้ชีวิตในอนาคตอย่างต่อเนื่อง แต่เรามักจะเข้าใจหลักการเหล่านี้เมื่อเป็นผู้ใหญ่แล้วเท่านั้น เด็กป.8 เหล่านี้กลับสามารถตราตรึงตัวเองไว้ในกระแสประวัติศาสตร์ได้อย่างชัดเจน นำเสนอความคิดและมุมมองเกี่ยวกับประวัติศาสตร์จากมุมมองของตนเอง เรียนรู้ที่จะกลั่นกรองและซึมซับแก่นแท้ของประวัติศาสตร์ ทุกครั้งที่เขียนบทความ พวกเขาจะเติบโตขึ้นหนึ่งครั้งและได้รับยกระดับทางความคิดหนึ่งครั้ง 3. การนำเสนอที่ทำเป็นโครงร่างและ PPT ไม่ได้แตกต่างจากเดิมมากนัก แต่ด้วยการคิดเชิงลึกสองข้อแรก การนำเสนอที่ตามมาจึงเป็นขั้นตอนสุดท้ายของการแสดงออกและสรุป แต่ละส่วนเชื่อมโยงกัน กระตุ้นให้เด็กๆ คิดวิเคราะห์ในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น นี่เป็นเพียงการบ้านเท่านั้น ยังมีการสอบรายสัปดาห์ และทุกรายการมีกำหนดส่ง เด็กป.8 รู้สึกได้ว่าโรงเรียนกำลังช่วยให้พวกเขาสร้างความรู้สึกรับผิดชอบ ภารกิจ และค่านิยม

มีสามสิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจในชั้นเรียนการเขียน:
1. อิสระในการเลือกหัวข้อ
ครูให้หัวข้อมาสองหัวข้อ หนึ่งในนั้นเป็นหัวข้อที่ค่อนข้างง่ายที่จะเกิดข้อโต้แย้งและความคิดเห็นที่แตกต่างกัน (เช่น ควรสั่งการบ้านหรือไม่) ส่วนอีกหัวข้อหนึ่งมักเป็นเรื่องของความชอบส่วนตัว (เช่น สัตว์ที่คุณชอบคืออะไร เพราะอะไร) นักเรียนมีอิสระอย่างเต็มที่ในการเลือกตามความสมัครใจของตนเอง
2. การเขียนแบบฉับพลัน
นักเรียนสามารถค้นหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์บนเว็บไซต์ที่ครูให้มา แต่ต้องระบุแหล่งอ้างอิง บทความมีข้อกำหนดช่วงจำนวนคำสั้นที่สุดและยาวที่สุด แต่ต้องมีความสมบูรณ์ มีมุมมองที่ชัดเจน มีข้อโต้แย้ง มีหลักฐาน และมีตัวอย่างโต้แย้ง ซึ่งในสาระสำคัญเป็นการชี้นำวิธีการเขียนที่ส่งเสริมการคิดเชิงวิพากษ์
3. อิสระในการนำเสนอ/บรรยาย
หลังจากเขียนเสร็จแล้ว นักเรียนสามารถเลือกได้ว่าจะนำเสนอหรือไม่ แต่ถ้าเลือกนำเสนอ ผู้พูดจะต้องยอมรับและโต้แย้งความคิดเห็นของฝ่ายตรงข้าม ผู้ฟังจะต้องตั้งใจเสนอความคิดเห็นทั้งฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายค้านในระหว่างการนำเสนอของเพื่อน ซึ่งเหมือนกับชั้นเรียนโต้วาทีอีกครั้ง หลังจากนั้น หากยังมีเวลาว่างหลังเลิกเรียนก็สามารถปรับปรุงแก้ไขบทความเพื่อส่งได้...
เพียงแค่บทเรียนสั้นๆ สี่สิบห้านาทีนี้ รู้สึกเหมือนกับการวิเคราะห์หัวข้อ การเขียน การค้นคว้าข้อมูล การนำเสนอ การรับฟังความคิดเห็นเชิงวิพากษ์ และการแก้ไข ล้วนเสร็จสมบูรณ์แล้ว ปกติฉันมักจะพูดว่า 'ทะเลรองรับแม่น้ำร้อยสาย ความอดทนทำให้ยิ่งใหญ่' และ 'ต้นไม้ต้นเดียวไม่อาจสร้างป่าได้' แต่รู้สึกว่าบางครั้งลูกก็ไม่เข้าใจ หลังจากเรียนวิชาการเขียนมานานกว่าหนึ่งเดือน เมื่อวานลูกก็อุทานว่า 'ต้องพิจารณาปัญหาจากทั้งสองด้าน ทั้งบวกและลบ ไม่มีสิ่งที่ถูกต้องตลอดไป มีแต่การเลือกมุมมองของคุณตลอดไปเท่านั้น...'